http://www.fightsport.pl/wywiady/6678-piotr-siegoczynski-o-kickboxingu-gali-zabki-fight-night-i-marku-piotrowskim-wywiad    

Cofnijmy się nieco w czasie…

Jest rok 1972, stolica Islandii – Reykjavik, 29 letni Amerykanin Robert Fischer staje do pojedynku o Mistrzostwo Świata w szachach, jego przeciwnikiem jest zawodnik ZSRR aktualny Mistrz Świata Borys Spasski. Ale mecz toczy się nie tylko o szachową koronę, wiele lat wcześniej młody Amerykanin samotnie rzucił wyzwanie radzieckiej machinie i chce zostać pierwszym po wojnie nie-radzieckim Mistrzem Świata.

Do meczu Spasski szykował się wraz z całym zespołem arcymistrzów z ZSRR natomiast Robert Fischer samotnie pracował 8 do 10 godzin dziennie po drugiej stronie oceanu. Ruchy idą telegraficznie w świat, radio na bieżąco komentuje rozwój sytuacji, mecz ma również wymiar pozasportowy –  w kontrolowanej przez ZSRR wówczas Polsce Robert Fischer ma wielu zwolenników, którzy w duchu liczą na jego sukces… Do ostatniej chwili nie było wiadomo czy mecz dojdzie do skutku – Fischer bowiem postawił wiele warunków, jednak obecnie wiedząc co działo się podczas meczów Karpow-Korcznoj i Topałow-Kramnik wiemy, że były one uzasadnione. Szanse przeciwników oceniano jako wyrównane – z jednej strony Pretendent rozgromił rywali w eliminacjach, z drugiej nigdy wcześniej nie wygrał bezpośredniej partii ze Spasskim. Pierwszą partię ( Obrona Nimzowitcha ) Fischer gra bez entuzjazmu i w końcówce po prostym błędzie przegrywa, do drugiej partii Amerykanin nie stawia się, argumentując decyzję obecnością na sali kamer filmowych utrudniających mu koncentrację. Sędziowie przyznają punkt Spasskiemu. Stan meczu 0:2. Niektórzy kibice tracą nadzieję, jednak nieprzewidywalny “Bobby” stawia się na trzecią partię i w ostrym debiucie “Nowoczesny Ben-oni” w 11 posunięciu stosuje nowy, antypozycyjny ruch skoczkiem – Mistrz Świata gubi się i przegrywa pierwszą w życiu partię z Fischerem.  Bobby “wraca do gry”…..

Robert Fischer urodził się w 1943 r. w Nowym Jorku. Należał do grona “cudownych dzieci”, już w wieku 14 lat zdobył tytuł Mistrza USA i następnie sześć razy z rzędu powtórzył ten wynik. W jednym z championatów USA wygrał wszystkie rozegrane partie!
Nie było wówczas komputerów, aby podnieść swój poziom młody Fischer uczy się języków : rosyjskiego i serbskiego, w których napisana jest bogata literatura fachowa. Cykl rozgrywek o szachową koronę był wówczas 4 letni. W 1959 r. mając zaledwie 15 lat wygrał turniej strefowy i dostał się jako najmłodszy zawodnik w historii do grona kandydatów do Mistrzostwa Świata, lecz w turnieju kandydatów zajął 5-6 miejsce. Cztery lata później był czwarty. W 1967 r. prowadząc zdecydowanie w turnieju miedzystrefowym popadł w konflikt z organizatorami i wycofał się z rozgrywek. Gdy w 1970 r. Robert Fisher nie stawił się na turnieju strefowym wydawało się, że nie właczy się do walki o tytuł. Jednak po ogromnych zabiegach i negocjacjach Fischer przyjeżdża na turniej międzystrefowy w miejsce innego szachisty USA, który ustąpił mu miejsca. Amerykanin gromi rywali i dostaje się do ósemki najsilniejszych szachistów Świata! O tym kto zmierzy się z Borysem Spasskim w meczu finalowym miały rozstrzygnąć mecze grane systemem pucharowym – po 10 partii. Mecze ćwierćfinałowy ( z Tajmanowem ) i półfinałowy ( z Larsenem ) Fischer wygrywa 6:0 – takiej przewagi na tym poziomie rozgrywek nie osiagnał nigdy wcześniej ani później żaden inny szachista.
Mecz finałowy eliminacji ( z byłym MŚ Petrosjanem ) Fischer wygrywa 6.5-2,5, zmuszając znanego z żelaznej defensywy Tigriana do czterech kapitulacji z rzędu. Znamienna była 1 partia tego pojedynku. Laboratorium arcymistrzów z ZSRR przygotowało nowinki w obronie sycylijskiej – Fischer zmuszony do odpowiedzi przy szachownicy myślał 40 minut nad posunięciem – po odpowiedzi Petrosjana Bobby popełnia błąd – z niewiadomych przyczyn Petrosjan nie stosuje rozwiązania przygotowanago w domowej analizie przez “Laboratorium Radzieckie” i inicjatywa przechodzi w ręce Bobbiego, który odrzuca propozycję remisu i po nerwowej końcówce zwycięża w partii i całym  meczu.

Teraz czeka na niego najsilniejszy rywal…..

…..czwarta partia meczu stulecia po zaciętej walce kończy sie remisem. Mecz wchodzi w decydujacą fazą, partie 5-10 jak się później okaże przesądzą o wyniku potyczki. W piatej partii Fischer grając czarnymi stosuje obronę Nimzowitscha i po fatalnym błędzie Spasskiego w 27 ruchu wygrywa po raz drugi. Stan meczu 2:2. Borys Spasski, aby realnie walczyć o zwyciestwo w  meczu  musiałby wygrać następną partię by zdławić pęd przeciwnika i odzyskać wiarę w zwycięstwo – 6 partia meczu była najważniejszą w całym spotkaniu…

Fischer przed 6 partią podejmuje najważniejszą decyzję w meczu i w całej swej sportowej karierze, dokonuje rzeczy wprost niewyobrażalnej – w trakcie meczu zmienia repertuar debiutowy, by uniknąć otwarć związanych z ruchem e4, w których dobrze czuje się Mistrz. Jest 23 lipca 1972 roku – Fischer grając białymi rozpoczyna 6 starcie meczu ruchem c2-c4 , Spasski odpowiada e7-e6 i partia po 7 ruchu białych przechodzi na tory ” ulepszonej obrony Tartakowera” w Gambicie hetmańskim jednego z debiutów , który przetrwał próbę czasu…

Fischer ———- Spasski 6 partia meczu stulecia :
1. c2-c4 ———- e7-e6
2.Sg1-f3 ———- d7-d5
3. d2-d4 ———- Sg8-f6
4. Sb1-c3 ———- Gf8-e7
5. Gc1-g5 ———- O-O
6. e2-e3 ———- H7-h6
7.Gg5-h4 ——— b7-b6
8. c4:d5 ———- Sf6:d5
9. Gh4:e7 ———- Hd8:e7
10.Sc3:d5 !

Najlepsze posunięcie, zamykające przekątną działania czarnego gońca ( po Gg7). Kontynuacja 10.Wc1-Gb7, 11.S:d5-G:d5 umożliwiałaby czarnym wyrównanie szans.

10.—————– e6:d5
11.Wa1-c1 ———- Gc8-e6
12.Hd1-a4 ———- c7-c5
13.Ha4-a3 ———- Wf8-c8
14.Gf1-b5!!-

Znakomite posunięcie, kontrolujące rozwój czarnych figur – wynalazł je radziecki arcymistrz Furman, jak widać Fischer nie na darmo uczył sie rosyjskiego i znakomicie orientuje się w analizach swoich rywali.

14. ————— a7-a6
15.d4:d5 ———- b6:c5
16.O-O ———— Wa8-a7
17.Gb5-e2 ——— Sb8-d7
18.Sf3-d4 ——— He7-f8
19.Sd4:e6 ——— F7:e6
20.e3-e4! ——— d5-d4?

Choć trudno to zrozumieć nam niewtajemniczonym to posuniecie stanie się przyczyną kłopotów Spasskiego

21.f2-f4 ———- Hf8-e7

Szanse białych są wyraźnie większe. Opanowały one białe pola w centrum szachownicy i jak się okaże zaraz przystąpią do ataku na skrzydle królewskim. Ale co innego szanse a co innego ich realizacja, czego nie rozumie duża ilość sportowców – istnienie możliwości zwycięstwa na danym etapie rozgrywki to nie to samo co końcowy sukces…

22.e4-e5 ——— Wc8-b8
23.Ge2-c4 ——– Kg8-h8
24.Ha3-h3 ——– Sd7-f8
25.b2-b3 ——— a6-a5
26.f4-f5 ——— e6:f5
27.Wf1:f5 ——– Sf8-h7
28.Wc1-f1!

Napięcie na sali i na całym świecie śledzącym pojedynek jest ogromne – wszyscy czują, że wynik tej partii może przesądzić o wyniku meczu. Przeciwnik, choć osłabiony dalej walczy… Fischer nie traci czujności i omija nastawioną pułapkę: po 28.Wf7 nastąpiłoby 28…Sg5!

28. ————- He7-d8
29.Hh3-g3 ——- Wa7-e7
30.h2-h4 !

celem tego posuniecia jest oswobodzenie pola g5 dla skoczka…

30. ————– Wb8-b7
31 e5-e6 !

Ten ruch z kolei oswobadza pole dla scentralizowania hetmana przez 32.He5

31. ————- Wb7-c7
32.Hg3-e5 ——- Hd8-e8
33.a2-a4 ——– He8-d8

Mistrz Świata ustawił figury na maksymalnie najlepszych pozycjach obronnych, czekając na rozwój wypadków…napięcie zawodników sięga zenitu i udziala się wszystkim kibicom…

34.Wf1-f2 ——— Hd8-e8
35.Wf2-f3 ——— He8-d8
36.Gc4-d3!

Widać już w oddali zwycięstwo – jego lekki, fałszywy jeszcze blask potrafi zaślepić i zgubić… pretendent jednak gra według wszelkich wskazań sztuki i strategii szachowej, przed ostateczną akcją maksymalnie wzmacnia położenie swoich figur, by bez ryzyka przystąpić do kończacego natarcia większymi siłami.

36. ————- Hd8-h8
37.He5-e4 ——– Sh7-f6
38.Wf5:f6!!! —– g7-f6
39.Wf3:f6 ——– Kh8-g8
40.Gd3-c4 ——– Kg8-h8
41.He4-f4

Mistrz Świata poddał partię. Pretendent po raz pierwszy wysunął się na czoło.  3:2 dla Fishera i kolejny egzamin – teraz Mistrz będzie atakować…

7 partia ma dramatyczny przebieg – Spasski gra białymi , Fischer wybiera obronę sycylijską, obaj zawodnicy grają nerwowo i po 49 posunięciu zgadzają się na remis. W ósmej partii Spaski podejmuje znów walkę w partii angielskiej i to okazuje się całkowicie błędną decyzją – pretendent już w 17 ruchu zdobywa jakość a następnie zmusza Mistrza do kapitulacji po 37 posunięciach.
Nie licząc remisów jest już 4:2 – walka jednak trwa….mecz ma składać się z 24 partii. Fischer jest “na fali” – po remisie w 9 partii wygrywa 10-tą dzięki wspaniałej kombinacji. Jednak 11 partię wygrywa Spasski wciągając Fischera na pole “obrony Sycylijskiej”. 13 partia to znów popis pretendenta – ostatnia 21 partia meczu to znów pojedynek w “obronie Sycylijskiej”. Robert Fischer chce udowodnić, że i w tym otwarciu jest w stanie pogrążyć Radzieckie Laboratorium – po 41 posunięciu Spasskiego odłożono partię – lecz Mistrz nie przystapił do dogrywki – pozycja była przegrana !

Samotny indywidualista – Robert Fischer w wyniszczającej walce pokonał machinę ZSRR i przełamał hegemonię szachistów radzieckich zostając MISTRZEM ŚWIATA.

“BOBBY” stał się idolem szachistów całego globu i zrobił najbardziej nieoczekiwane posunięcie – całkowicie wycofał się z życia szachowego , choć mógł żądać stawek o jakich nigdy nikt wcześniej nie marzył. Mistrz za życia stał się legendą – na motywach jego biografii oparto m.in. znakomity film “Szachowe Dzieciństwo”. Władze ameryki rozesłały list gończy za mistrzem – azylu udzieliła mu w ostatnich, samotnych latach życia Islandia – tam został rozegrany przed laty mecz stulecia.

Zachęcamy do obejrzenia partii “meczu stulecia” na stronie:

http://www.szachy.lo.pl/ChessViewer/Spasski_Fischer_1972.htm

Żywym zostaniesz choć w światła drobinie,
które dziś z gwiazdy stół wspólny oprósza.
Żywym zostaniesz choć czas twój przeminie.
Bo ten zostaje, kto drugich porusza…

Trener Piotr Siegoczyński zaprasza wszystkich ćwiczących w Kick Center na spotkanie wigilijne w środę 19 grudnia o godz. 20.15.

http://www.youtube.com/watch?v=L46Zs80eYtI

http://www.youtube.com/watch?v=N8zz6tSXwN0

 
“Kolęda” – muz. Jacek Kaczmarski do słów wiersza mojego przyjaciela, mieszkańca osiedla Służew Nad Dolinką, nieżyjącego już poety polskiego Zbigniewa Jerzyny.  Wykonanie Elżbieta Adamiak !

“Scena to dziwna” -  muz, słowa – Jacek  Kaczmarski. Wykonanie Jacek Kaczmarski, Zbigniew Łapiński.

Dla porównania :  http://www.youtube.com/watch?v=xGjUO_ATtHM

Zamach, przygotowywany zresztą od czasu rejestracji związku,  udał się  - Liczący 10 milionów członków związek “Solidarność” został zdelegalizowany i rozbity za pomocą aresztowań, szantażu, mordestw, ośmieszenia i innych zabiegów stosowanych od lat  przez władze komunistyczne.

Niezalezny Związek “Solidarność” nigdy już nie odrodził się w pierwotnej formie, po stanie wojennym i po tak zwanym “odrodzeniu solidarności”,  odsunięto na zawsze od niego działaczy, którzy byli niewygodni dla PZPR – oraz zmieniono w kilku ważnych punktach statut Związku. Zresztą nie pierwszy i zapewne nie ostatni raz przerabiamy w naszym kraju podobny scenariusz. Do dziś nie osądzono osób odpowiedzialnych za bezprawne wprowadzenie stanu wojennego,  za mord górników w kopalni “Wójek” a także za krwawą pacyfikację w 1970 roku zrywu w Gdańsku i inne zbrodnie  PRL-u !

Dziś to Ci , którzy narażali życie w imię wolności i solidarności Polski przedstawiani są jako żądni krwi i zemsty fanatycy, zaś ci, którzy wówczas rządzili za pomocą siły, z nadania Moskwy, różnego rodzaju karierowicze, agenci i tajni współpracownicy uchodzą niemal za bohaterów. Obecnie zresztą wszyscy oni stali się nagle piewcami Unii Europejskiej, choć  w poprzednim okresie szczerze nienawidzili państw zachodnich jako imperialistów.

Ruch Solidarności Polaków ostatecznie poniósł całkowitą klęskę -  dziś po 23 latach od odzyskania “wolnosci” żyjemy w kraju w którym patriotyzm jest powszechnie wyśmiewany, niemal zniknęła  w skutek prywatyzacji  własna produkcja, szaleje bezrobocie, najzdolniejsi uciekają zagranicę,  tysiące polskich rodzin żyje na granicy ubóstwa a dzieci są niedożywione, wsród młodzieży szerzy się bezideowość i narkomania, korupcja jest największa w Europie,  majątek narodowy został wyprzedany za bezcen, pada system ubezpieczeń społecznych i służba zdrowia oraz mamy stale narastający, gigantyczny dług  u naszych nowych  przyjaciół  “zachodnich demokracji”.

http://www.youtube.com/watch?v=XmLTXdnuSpQ&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=BPjW2iBNoIs

http://www.youtube.com/watch?v=HO46vMAUALc&feature=related

http://media.wp.pl/kat,1022943,wid,14060209,wiadomosc.html

http://www.youtube.com/watch?v=pj2VYjKEczU

Te korzyści zapewne najbardziej odczuwają  głodujący mieszkańcy Afryki, gdzie Unia stosuje od lat praktykę dumpingu rolniczego. Jej efektem jest niemal całkowita destrukcja lokalnego rolnictwa i masowy głód. World Food Report potwierdza, że na obecnym etapie rozwoju środków produkcji światowe rolnictwo mogłoby wyżywić około 12 mld ludzi (jest nas 7 mld). Tymczasem liczba stale niedożywionych osób na ziemi wynosi obecnie niemal 860 mln. Co 5 sekund umiera z głodu na świecie dziecko poniżej dziesiątego roku życia. Dążąc do zniewolenia narodów,  zagranięcia ich zasobów naturalnych, zapanowania nad ich siłą roboczą możni tego świata stosują skuteczne metody : zadłużenie oraz głód. Większa część wpływów dewizowych zadłużonych państw (m. in. Polski) służy spłacaniu odsetek oraz kosztów amortyzacji pożyczek od zachodnich banków!

Przypomnijmy także, że “uzasadnione uznanie”  uzyskał  w 2009 roku pewien Prezydent, który nie zdążył jeszcze dobrze rozsiąść się w swoim fotelu a już otrzymał za to pokojową nagrodę Nobla. Co ciekawe ten Prezydent został zaprzysiężony 20 stycznia 2009 roku a według rygorystycznego regulaminu akademii  kandydatów do Nobla można zgłaszać do 31 stycznia danego roku, nasz bohater miał zatem całe 11 dni na wykazanie się działalnością na rzecz pokoju na świecie !!!  Oto cytat z uzasadnienia: “Bardzo rzadko się zdarza, żeby ktoś w takim stopniu jak ON przykuł uwagę świata i dał ludziom nadzieję na lepszą przyszłość. Jego dyplomacja jest oparta na koncepcji zakładającej, że ci, którzy mają przewodzić światu, muszą to czynić na podstawie wartości i postaw podzielanych przez większość ludności świata”.  A więc wszystko jasne – ten, który przewodzi światu Nagrodę Nobla dostał za to, że “przykuł uwagę i dał nadzieję” – zajęło mu to 11 dni – czapki z głów…

“Do Unii też należeć chcę.

To drugi dom, więc cieszę się.

Dwa domy mam tak bliskie mi,

w jednym chcę żyć, w drugim chcę być”

Grafomański propagandowy wiersz zamieszczony niedawno w jednym z Polskich podręczników dla sześciolatków.

http://www.gintrowski.art.pl/gintrowski/

http://www.youtube.com/watch?v=udI2DwUuCcU

http://www.youtube.com/watch?v=cXizgcTsjPc&playnext=1&list=PLEC4A6E0A4C3DAC33&feature=results_video

http://www.youtube.com/watch?v=Dn4-tAFdOxY&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=BPjW2iBNoIs

http://www.youtube.com/watch?v=ZzS7mMJ5WVA&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=tn52UuOLSN8&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=InCxIYtGPms&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=evflHFkdSuI&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=yDB6VlJJbZA

http://www.youtube.com/watch?v=-dOtp0-KUoE&feature=related

byłem jak lipy szelest,

na imię mi było Krzysztof,

i jeszcze ciało – to tak niewiele.

…Powstańcy umieścili na wieży zegarowej ratusza punkt obserwacyjny. Tworzyli go “chłopcy od Parasola”. Dowodził nimi Krzysztof . Pchor. Krzysztof strzelał z pierwszego piętra pałacyku Blanka. Nagle zatoczył się i padł.

Myślałaś, Matko : On uniesie,

On nazwie, co boli, wytłumaczy,

Podźwignie co upadło we mnie, kwiecie

mówiłaś – rozkwitaj ogniem znaczeń.

…krew popłynęła obficie, tracił przytomność, mówił coś o żonie i matce. Nadbiegły sanitariuszki, lecz Krzysztof już nie żył.  Wieczorem wyniesiono ciało na dziedziniec ratusza…złożono ciało do ziemi…

I po cóż wiara taka dziecinie

po cóż dzieciństwo jak płomieni dom,

nim dwadzieścia lat minie

umrze mu życie w złocieniach rąk

Po wojnie matka poety długo szukała grobu syna – odnaleziono go dopiero w 1947 r. Po “wyzwoleniu”  Urząd Bezpieczeństwa  odwiedzał rodzinę Baczyńskich – szukali Krzysztofa…tak jak innych ocalałych z “Zośki” i “Parasola”.

Dzień czy noc – Matko, Ojcze – jeszcze ustoję

w trzaskawicach palb, ja, żołnierz, poeta , czasu kurz

Pójdę dalej  - to od was mam : śmierci się nie boję

dalej niosąc naręcza pragnień jak spalonych róż.

http://www.youtube.com/watch?v=-EA_DZFrWrI

Wykorzystano fragmenty wiersza K.K. Baczyńskiego “Rodzicom” oraz fragmenty książki Stanisława Podlewskiego “Przemarsz przez piekło”.  Zdjęcie tablicy ze ściany Pałacu Blanka przy pl. Teatralnym. Piosenka Jacka Kaczmarskiego – ” Barykada-śmierć Baczyńskiego..”

Janusz Kusociński urodził się 15 stycznia 1907 r. w Warszawie. W latach młodzieńczych uprawiał piłkę nożną grając w drużynach amatorskich. W 1926 r. zaczął uprawiać biegi w klubie RKS Sarmata. Jego trenerem był Aleksander Klumberg, autor własnej metody treningowej dla długodystansowców ( metoda interwałowa ).  Połączenie nowoczesnych metod treningowych oraz zaangażowania zawodnika dały błyskawiczne rezultaty – Janusz Kusociński już w 1928 r. zostaje Mistrzem Polski. W roku 1929 zmienia klub na stołeczną “Warszawiankę”, w którym pozostaje do 1939 r. Kariera sportowa nie przebiegała harmonijnie, sukcesy na bieżni  przeplatałby się z kłopotami zdrowotnymi. Janusz Kusociński trenował  eksperymentalnie jak na tamte czasy. Jego trening opierał się o interwał  a organizm nieprzygotowany do tego rodzaju wysiłku, często buntował  się przed takim wyzwaniem. Stąd przerwy w treningach i w startach a  kilka sezonów zostało całkowicie spisanych na straty.

13 lipca 1932 r. Janusz Kusociński odniósł największy sukces w karierze. Na letnich Igrzyskach Olimpijskich w Los Angeles zdobył złoty medal w biegu na 10 000 m w czasie 30 min 11,4 sek.

Tego dnia na starcie do ostatniej konkurencji zgłosiło się 27 zawodników, Polak otrzymuje nr 364 – bieg rozpoczyna się o g. 16.30. Słońce było już nisko, niewiele nad horyzontem. Polak patrzy na nie przed startem. Tempo biegu jest  mordercze – Janusz Kusociński pokonuje pierwszy kilometr w czasie 2:54 min. Po 1,5 km  na czoło wysuwa się piątka biegaczy a wśród nich Polak i jego najgroźniejszy rywal Fin Iso Hollo. Po trzech kilometrach na czele biegną Fin i Polak, pozostała trójka z drugim Finem Vertanenem ma już ok. 20 m straty. W połowie dystansu forsując ogromne tempo Kusociński i Iso Hollo wysuwają się o 100 m przed pozostałych zawodników  i rozpoczyna się między nimi bezpośrednia walka o złoty medal. Od szóstego kilometra Kusociński zmaga się z bólem stóp, odbitych na twardej, bitumicznej bieżni olimpijskiej. Polak biegnie w pantoflach odpowiednich do europejskich, miękkich, żużlowych nawierzchni. Organizatorzy nie pozwolili zawodnikom trenować na głównym stadionie, by sprawdzić tym samym warunki startu.
Na 2,5 km przed metą Polak odrywa sie od Fina i ma 50 m przewagi, ale Iso Hollo nie składa broni i nadludzkim wysiłkiem na 9 kilometrze dogania naszego reprezentanta i obejmuje prowadzenie – na ostatnim okrążeniu Janusz Kusociński rozpoczyna długi finisz i biegnie ramie w ramie z rywalem, obaj  przyspieszają na ostatnim okrążeniu – walka o prowadzenie trwa aż do ostatniej prostej, na której Janusz Kusociński wyprzedza Fina – ostatnie okrążenie Polak pokonuje w 60 sekund !!!!  –  o g. 17.40  Polski sztandar wjeżdża po raz pierwszy w historii na maszt olimpijski a orkiestra gra Mazurka Dąbrowskiego.

Ze względu na odbite pięty i krwawiące pęcherze , które były efektem założenia złych kolców lekarz zabronił udziału Kusocińskiemu w biegu na 5000 m.

Po Igrzyskach Kusociński staje się najsławniejszym Polskim sportowcem, lecz powoli wycofuje się z życia sportowego – doznaje w tym czasie dokuczliwej kontuzji kolana. Stopniowo ogranicza  starty, podejmuje pracę w charakterze zagranicznego korespondenta  prasowego. Zdaje zaległy egzamin maturalny, zaczyna studiować na uczelni  sportowej – dzisiejszej Akademii Wychowania Fizycznego. Poprawia  czasami jakiś rekord Polski, zdobywa tytuł wicemistrza Europy. Czyni to  jednak sporadycznie. Kontuzja ciągle przeszkadza mu w należytym  przygotowaniu się do kolejnego sezonu. Przewlekłe kontuzje zadecydowały, że poddał się operacji w  Wiedniu. Była to słuszna decyzja i w 1938 roku ponownie zaczął biegać i  to co raz szybciej. Wszystko wskazywało na to, że kolejne igrzyska,  które miały odbyć się w Tokio w 1940 roku, będą należały ponownie do  niego. Niestety igrzyska nie zostały rozegrane.

W 1939 r wybucha wojna – Janusz Kusociński na ochotnika bierze udział w obronie Warszawy. Zostaje przydzielony do 1 plutonu karabinów maszynowych 2 batalionu 360 pułku piechoty. Od 6 do 25  września walczył na szlaku cekaemistów od ogrodu sejmowego przez Plac Zawiszy, Fort Mokotów, Okęcie, ul. Powsińską, Fort czerniakowski. Janusz Kusociński był dwukrotnie ranny, po raz drugi, gdy niemcy szli od strony Wilanowa broniąc Sadyby. Nie mógł poruszać sie o własnych siłach, lecz nie chciał opuścić stanowiska, do szpitala dał się zabrać dopiero po upadku Warszawy.

Za postawę w obronie stolicy został odznaczony Krzyżem Walecznych. W czasie okupacji prowadzi działalność konspiracyjną zostaje żołnierzem Związku Walki Zbrojnej oraz należy do podziemnej organizacji oficerów lotnictwa “Wilki”.  Niemcy zaostrzają terror - chcąc pozbawić naród polski przywódców. Rozpoczyna sie akcja A-B. Na listach przeznaczonych do aresztowania ludzi ze świata kultury , polityki, nauki znajduje się nazwisko Janusza Kusocińskiego. Zostaje on ujęty przez gestapo 26 marca 1940 r. i przewieziony do więzienia na Mokotowie, a następnie do niemieckiej katowni przy Alei Szucha, gdzie poddawany jest torturom – Janusz Kusociński nie zdradza nikogo, odrzuca także wielokrotne propozycje objęcia stanowiska trenera niemieckiej kadry, które miały na celu złamanie psychiczne więźnia. Mistrz Olimpijski był przetrzymywany w pojedynczej celi z kajdanami na rękach i nogach… – “niczego się ode mnie nie dowiecie” – te słowa wielokrotnie powtarzał oprawcom.

21 czerwca 1940 r. Janusz Kusociński  wraz z innymi więźniami zostaje przewieziony do Palmir i tam zamordowany.

* Słowa ze zdjęcia zostały wydrapane przez anonimowego więźnia na ścianie celi przy Al. Szucha w okresie okupacji – obecnie są umieszczone przy wejściu na cmentarz w Palmirach, gdzie znajdują się groby  1793  zamordowanych tam Polaków w latach 1039-41, 96 straconych w Szwedzkich Górach w styczniu 1940r, 115 straconych w Laskach w 1942 r, 83 straconych na wydmach Łuże w 1942 r, 102  straconych w Stefanowie w styczniu i lutym1943r, 15 straconych w Wólce Węglowej w maju 1943.

Ramanujan pracując samodzielnie nawet nie znał nazw zagadnień, którymi się zajmował – w wieku lat piętnastu znajduje metodę rozwiązywania równań wielomianowych 3 i 4  stopnia -  próbuje też, bez powodzenia  znaleść rozwiązanie dla równań stopnia 5 – ego  ( 100 lat wcześniej Abel udowodnił, że jest to niemożliwe ).

Jako szesnastolatek Srinivasa oszacowuje stałą Eulera i zajmuje się szeregiem harmonicznym oraz rozpoczyna prace nad liczbami Bernouliego! Rozpoczynają się kłopoty w szkole spowodowane ogromną ilością czasu poświęcanej przez młodego Hindusa na badania matematyczne. Młody Ramanujan ucieka z domu – kontynuuje prace – odkrywa związki między szeregami i całkami, wkraczając w dziedzinę funkcji eliptycznych. Mając lat 19 nie dostaje się na studia zaliczając tylko matematykę – Hindus kontynuuje własne badania i samotnie w ciągu zaledwie kilku lat wykonuje pracę która zajęła tysiącom ludzi całe stulecia !!!!

Zdaniem współpracujących z nim profesorów matematyki w Cambridge Ramanujan “ulepiony był z tej samej gliny co Archimedes, Newton czy Gauss – możliwe, że nawet ich przerastał”.

Brak edukacji matematycznej w okresie młodości, kłopoty zdrowotne i wyobcowanie na obczyźnie sprawiły że Ramanujan wykorzystał tylko cząstkę swych genialnych zdolności. Praca z nim nawet dla największych matematyków była prawdziwą lekcją pokory.

Pewnego dnia dwóch przyjaciół matematyków odwiedziło Ramanujana w sanatorium – nie wiedząc jak zacząć rozmowę jeden z nich powiedział, że taksówka miała nieciekawy nr rejestracyjny 1729.
- Ależ skąd odparł Ramanujan – to bardzo interesująca liczba , jest najmniejszą liczbą naturalną, którą można na dwa różne sposoby zapisać jako sumę dwóch sześcianów.

Pierwsza osoba, która znajdzie oba sposoby rozkładu liczby 1729 na sumy dwóch sześcianów i przyśle  rozwiązanie na maila klubowego otrzyma koszulkę klubową!

Z ostatniej chwili – konkurs zakończony : błyskawicznie, dziś rano trzy osoby przysłały niemal równocześnie prawidłowe rozwiązanie. Zwycięzcami zostali  Tomasz Mróz, Joanna Gutowska i Paweł Wójcik. Gratulujemy !!!

Zagadka pokazuje jak Ramanujan “widział” liczby – tworząc problem odruchowo i podając rozwiązanie od ręki, bez obliczeń!!!

Jakie są ideały sportu, czemu ma on służyć, jakie są jego podstawowe i tradycyjne cele – to pytania, na które prawie żaden z młodych sportowców już nie zna odpowiedzi – miarą wszystkiego stały się pieniądze i inne profity osiągane za wyniki i starty. Niemal każda dziennikarska informacja o turniejach sportowych czy walkach zaczyna się od podania puli nagród, która to ma być najistotniejszym wyznacznikiem ważności zdarzenia! Niemal wszyscy godzimy się na ten cyrk!

Dziś  przypomnimy historię niezwykłego człowieka i niezwykłego sportowca, aby wzbogacić spojrzenie na dziedzinę życia, którą się zajmujemy…

Chłopak o którym mowa urodził się w 1932 roku w Anglii w Shepherds Bush. Wychowywał się z bratem jako sierota – matka zmarła na gruźlicę a ojciec wrócił do kraju dopiero kilka lat po wojnie. Bracia uczęszczali do szkółki bokserskiej – nasz bohater mimo niewątpliwego talentu zrezygnował z uprawiania boksu, gdyż jego pasją stały się biegi, które na  początku stanowiły zaprawę do walk. Zrozumiał jednak, że przeznaczeniem jego życia jest maraton a celem Igrzyska Olimpijskie.

Aby zrealizować marzenia musiał wstąpić do klubu sportowego i wypełnić deklarację członkowską. W jej treści było zawarte pytanie czy kiedykolwiek brał pieniądze za uprawianie sportu. Mógł skłamać – jednak przyznał, iż zainkasował kiedyś 17 funtów jako rekompensatę za walkę bokserką. To jak się okazało wedle rządzących światem olimpijskim hipokrytów był grzech śmiertelny i niepodlegający przedawnieniu. Reguły te były chore, wymyślone przez ludzi „gentelmeńskiego stanu”, jednak w tym czasie nie było pomysłu jak od nich odejść…

Chłopak nie poddał się – trenował sam pokonując wzgórza z plecakiem wypełnionym kamieniami – kolejne podania o przyjęcie do kolejnych klubów odrzucano wszędzie i z tej samej przyczyny.

Latem 1956 roku pojawił się na starcie maratonu w Liverpoolu – w zjedzonej przez mole koszuli i bez numeru startowego – ale na trasie był klasą dla siebie – po 32 kilometrach, prowadząc zdecydowanie, zniknął. Media oszalały i zaczęły go szukać – wtedy też przylgnął do niego przydomek „biegacz – widmo”.

John Edward Tarrant opowiedział prasie, która go odszukała swoje dzieje i przesłanie – jestem amatorem  i chcę pokazać federacji, że biegam z miłości i  dla pasji a nie dla pieniędzy, no i jeszcze że jestem dobry.”

Przez kolejne dwa lata  Tarrant  bił rywali na większości biegów w całej Anglii. Próbowano na wszelkie sposoby nie dopuścić go do startu. Wszystko na nic – Tarrant potrafił  np. dołączyć do grupy startującej zeskakując z siodełka motocykla prowadzonego przez brata. Tłumy wiwatowały na jego cześć!

W 1958 roku władze federacji wreszcie częściowo zmiękły i przyznały Tarrantowi prawo do startów  w Wielkiej Brytanii. Marzenie o starcie olimpijskim prysło, ale nasz bohater znalazł inne wyzwania. Balansował na granicy bankructwa, cierpiał na rozwijający się nowotwór żołądka – mimo tego w 1960 roku pobił oficjalne rekordy świata na 40 oraz 100 mil – (ponad 12 godzin non stop wokół toru ).

Zmarł w 1975 roku mając zaledwie 43 lata.

„Zmarł najuczciwszy człowiek jakiego poznałem” – powiedział we wzruszającym nekrologu Chris Brasher mistrz olimpijski w biegu na 3000 metrów. Skazany na banicję, bez pieniędzy John Tarrant pokonywał 5000 mil rocznie z miłości do sportu!  Tarrant został obecnie niemal całkowicie zapomniany.

John Edward Tarrant – biegacz widmo !!!

*** na podstawie ksiązki Billa Jonesa “The Ghost Runner: The Tragedy of the Man They Couldnt Stop”.